قصیده دیار تفریجان

tafrijan-flower

زِمِسانه دِله مَه هِوای باهار کرده خدا

هِوای مُلکِ تفریجان، هِوای دیار کرده خدا

مِثِه بیس سال پیش از ایی، مُرغِ دِلِه عاشقِ مه

 باهانه‌ی صَرَا گرفته، مِیلِ یار کرده خدا

ضَف میره دِلُم برای آلوچه قیصی، شی کنم؟

بپا ایی زوره زمسان، شی ویار کرده خدا

عمریه بوی خوشِ لَبلَبوای آجی قزه

مِنِه اَ خوابِ خوش مستی بیدار کرده خدا

گُلارام آتیش گرفته، دادا خیلی تشنمه

میگی اَ دِرِو میام، خِرُم فِرار کرده خدا

کُردِه باقلی شارامه قُرص کشید از روز ازل

هر چی غم بوده به عالم، همه‌ی بار کرده خدا

چن سالِ خُش شُدِ خاکو هیشکی سینجید نِدیده

بِرِکت اَ کوه و دشت رفته فرار کرده خدا

تا دره‌ی ایسیل نرفتی بیوینی دِسای بِشَر

راجییای بلنده باز سهم مِشار کرده خدا

اَ  اُ همه¬‌ی کالِکوو خروازه و هندوانه

سهم مای اَ بوسانش گِوجِه خیار کرده خدا

چن ساله کِووکَره هیچی، قورباغه‌ی سبز نِدیدم

هر چی جانور بوده، مُغول شکار کرده خدا

مه زیره خارکیزه هَشتَم مُرغِمه غیب شودورفت

سِگامانم مِثِه روبا حیله‌کار کرده خدا

غلاغو زاغ‌زاغانه رُو آسمان چنگ می‌ندازن

 شی شده چرخو فِلک بلبل خار کرده خدا

بیس سالُم بود اسمِ آل می‌برد نِنَم می‌ترسیدم

بِچای حالا مِثلِ واوان، همه‌ی هار کرده خدا

بِشُم افسانه‌یه خوار براره گوشزد می‌کنی

 مَه میگم که جانِشه فِدای خووار کرده خدا

 اَ سِرِ راهِنگ پریدم، رُمیدم میانِ جوق

 پَه چه جوری مِنه عمری خر سوار کرده خدا

غِریبه خِریده باغای سبز و دیوار کشیده

 میگی هر چی شهریه باشُم برآر کرده خدا

می‌خوا نَسله رعیته یی دفعه وردار مِگَه

که اوجور پِی سِرِ هم غُصه قِطار کرده خدا

با خُودُم عهد کرده بودم دِسِه مظلوم بیگیرم

دِلِ غافل شی بِگَم، مِنَم نِدار کرده خدا

روزگار هر کی هُنر داشت، دِلِکِش داد لِبِ گور

مِثِه قِرقی کفترامه تار و مار کرده خدا

هِلِکو جهل زِمانه پُشته مردای می‌شکِنه

دا رضا هیچی نگو، میگن هِووار کرده خدا

رضا کشوری شریف دی ۱۳۹۴